Όλα τα σχέδια πήγαν κατά διαόλου, ως συνήθως. Περίμενα να έχω κανά φράγκο για διακοπές αλλά τελικά δεν μου πάει η αποταμίευση. Φταις και συ βέβαια που έσκασες απροειδοποίητα αλλά μάλλον καλό μου έκανες... έστω και μικρό... Τελικά την έβγαλα με δυο διήμερα εδώ κοντά και μετά χωριό. Τελικά είναι πολύ μαλακία να μην έχεις φράγκα. Σε ρωτούν οι άλλοι που πήγες διακοπές και συ κάνεις το μαλάκα... Δεν γαμιέται... Μαθημένα τα βουνά απ’ τα χιόνια... Έτσι λένε τουλάχιστον. Πάλι στα ίδια λοιπόν αλλά τώρα δεν με νοιάζει η δουλειά. Έρχεται η εξεταστική και λέω να μην την κάψω για μερικά φράγκα. Θα δούμε πώς θα πάει βέβαια. Έχω πει πολλές φορές τα ίδια άλλωστε. Τουλάχιστον πέρασα καλά μερικές μέρες που ήσουν εδώ. Έστω και για λίγο... Ποτέ δεν μου ήταν αρκετό βέβαια. Πόσα χρόνια πάνε άραγε... Έρχεσαι λίγες μέρες και μετά εξαφανίζεσαι... Ποτέ όμως δεν είπα τίποτα περισσότερο, αυτό είχαμε συμφωνήσει από την αρχή. Και εσύ το ίδιο κάνεις αν και δεν ξέρω τι νιώθεις, και πραγματικά στο λέω δεν θέλω να μάθω. Δεν θέλω ή μπορεί να φοβάμαι να μάθω, ίσως να μην με συμφέρει αυτό που θα ακούσω... Πιστεύω ότι πρέπει να δέχεσαι από τον καθένα αυτό που μπορεί να σου προσφέρει, να μην του ζητάς περισσότερα. Δύσκολο, αλλά απλά έτσι είναι... Θα ήταν άδικο έτσι κι αλλιώς, γιατί όταν γνωρίζω κάτι σε ξεχνάω για λίγο και μόλις τελειώνει πάλι εσένα θυμάμαι. Το ίδιο κάνεις και συ οπότε δεν ξέρω ποιος φταίει... Μάλλον δεν φταίει κανένας... Μάλλον η πολύ σκέψη σε αυτά τα θέματα κάνει κακό αλλά τώρα που είμαι ψιλοχεσμένος πάλι εσένα σκέφτομαι. Αλλά δεν πρόκειται να σε πάρω τηλέφωνο. Ίσως να φοβάμαι την αντίδρασή σου, ίσως να φοβάμαι ότι περιμένεις αυτό το τηλέφωνο... Δεν ξέρω απλά μου κατεβαίνουν πράγματα και τα λέω (μάλλον τα γράφω) και βοηθάει το ότι δεν θα τα διαβάσεις ποτέ. Η νύχτα προχωράει και εγώ εδώ με το ποτήρι στο χέρι και το ξυπνητήρι να περιμένει να κάνει πάρτυ κατά τις εφτά... Για να δούμε...

Απόψε η νύχτα δεν περνά
Και είναι νωρίς ακόμα
Οι δείκτες λες και κόλλησαν
Και γίναν ένα σώμα

Πολύ μου αρέσουν αυτοί ο στίχοι. Είναι πολύ αληθινοί. Μάλλον όλοι το έχουν νιώσει αυτό το συναίσθημα. Έχει και αυτή τη μουσική που σπάει κόκαλα... Θυμάμαι μια βραδιά σε μια παραλία, είχαμε πάει για ελεύθερο κάμπινγκ, μια φίλη το έπαιζε στην κιθάρα και οι υπόλοιποι τραγουδούσαμε ψιθυριστά. Ήταν σαν ιεροτελεστία... Νομίζω ότι αν το τραγουδίσεις δυνατά θα το χαλάσεις. Ίσα που έβγαινε η φωνή από μέσα μας και σε συνδυασμό με το απίστευτο κεφάλι που είχαμε εκείνη τη βραδιά ήταν κάτι μαγικό... Μου έσκασε τις τελευταίες μέρες γιατί πήγα πάλι στην ίδια παραλία, αλλά με διαφορετική παρέα. Τίποτα δεν ήταν ίδιο. Δεν ξέρω βέβαια αν είναι καλό ή κακό αυτό... Τέτοιες στιγμές καταλαβαίνεις οτι πραγματικά έχεις αφήσει πράγματα, καταστάσεις και ανθρώπους πίσω σου. Αυτό με στενοχωρεί λίγο γιατί με κάποιους ανθρώπους έχω ζήσει πράγματα που με έχουν κάνει αυτό που είμαι τώρα, οπότε δεν μπορώ, και δεν θέλω, να τα διαγράψω. Όμως κουράζεσαι, βλέπεις οτι χάνεις ένα κομμάτι της ζωής σου, έστω και αν είναι το ξενέρωτο και ανιαρό κομμάτι, και επιλέγεις να αλλάξεις καθημερινότητα. Με αυτή την αλλαγή όμως έρχεται και η απόσταση... Σίγουρα δεν μετανιώνω, σιχαίνομαι τις μετάνοιες άλλωστε, απλά κάποιες φορές υπάρχει μια θλίψη και μια μελαγχολία. Όπως είχε πει και ο τάδε, αν κοιτάς πίσω μόνο πίσω μπορείς να πας, ή κάπως έτσι...

Έβλεπα μικρούς, νύχτα να γίνονται μεγάλοι

έβλεπα τρανούς, μες τη μιζέρια και το χάλι

έβλεπα νεκρούς, να τρέχουνε για να σωθούνε

έβλεπα θεούς, να κλαίνε πριν να σταυρωθούνε

τώρα δεν βλέπω, τώρα δεν μιλάω

το ταξίδι της ζωής, όπου με πάει πάω.

Πίνω αν και σου είπα ότι θα μείνω ξενέρωτος. Δεν αντέχω, δεν μπορώ άλλο, θέλω να φύγω, να μείνω μακριά από όλους... Τι είναι αυτό που με κάνει να φεύγω συνέχεια? Τι είναι αυτό που δεν με αφήνει να σε νιώσω? Το ήξερες μου είπες. Τότε γιατί ήρθες μαζί μου? Τι έψαχνες? Τι βρήκες τελικά? Μάλλον τίποτα... Γι’ αυτό με κοιτάς αμίλητη. Απορείς γιατί σου τα λέω μπερδεμένα. Έτσι μαζεύονται στο μυαλό μου, δεν ξέρω γιατί, πάντα έτσι ήταν... Δεν με νοιάζουν οι διακοπές, δεν γουστάρω να φύγω πραγματικά. Έχω φύγει τόσες φορές άλλωστε... Ψυχή που ψάχνεται κάθε μέρα που περνάει, ψάχνεται για κάτι διαφορετικό που δεν το βρίσκει πουθενά. Δεν μπορεί να φταίνε όλοι οι άλλοι, κάπου φταίω και γω. Κάτι δεν με αφήνω να βρω αυτό που θα με ηρεμήσει... Δεν γαληνεύω ποτέ. Το αλκοόλ έχει γίνει κομμάτι του εαυτού μου πλέον, ένα κομμάτι γης που μου επιτρέπει να αναπνεύσω, να μιλήσω, να ζήσω. Το μόνο που μου μένει είναι η αναπνοή μου... Συνεχίζω κάθε μέρα και ζω μόνο για τη στιγμή. Δεν ξέρω αν κάνω καλά και πραγματικά δεν με νοιάζει... Το μόνο που με απασχολεί είναι η επόμενη ανάσα μου, το επόμενο συναίσθημα... Μόνο αυτό μετραέι... Ζω για την επόμενη γυναίκα, για τον επόμενο φίλο, για την επόμενη χαρά, για την επόμενη λύπη...

Γουστάρω να σ' ακούω κούκλα μου όταν μιλάς
να αληθωρίζουν μάτια όταν στην πίστα πηδάς
γουστάρω όταν ακούω "Αχ, τι παιδί είν' αυτό!"
γιατί εσύ ξέρεις στο κρεβάτι τι θα πει ροκ εντ ρολ

Στα σκοτεινά δωμάτια είν' η ψυχή μας γυμνή
και δεν χωράν εκεί μυστικά
και συ μονάχα ξέρεις πως η αλήθεια είν' εκεί
που η μοναξιά μου στον καθρέφτη κοιτά

Γουστάρω που όταν κλαίω δεν ρωτάς το γιατί
γιατί εσύ ξέρεις πως ο πόνος μου έχει αιτία τυφλή
γουστάρω σαν γατούλα όταν μου παίζεις κρυφτό
κι όταν φοβάμαι μην σε χάσω να μου λές "σ' αγαπώ"

Στα σκοτεινά δωμάτια είν' η ψυχή μας γυμνή
και δεν χωράν εκεί μυστικά
και συ μονάχα ξέρεις πως η αλήθεια είν' εκεί
που η μοναξιά μου στον καθρέφτη κοιτά

Το ξέρω πως δεν είμ' αυτός
που πάνω του θα στηριχθείς
ούτε λεφτάς κι ίσως γυρνάς
πιωμένο μες στα μπαρ να με βρεις

Ομως εγώ θα σου μετρώ
της πόλης το σφυγμό μ' αγκαλιές
θα σου χαϊδεύω το μυαλό
με χίλιες και μια νύχτες γλυκές

Στα σκοτεινά δωμάτια είν' η ψυχή μας γυμνή
και δεν χωράν εκεί μυστικά
και εκεί να σ' αγαπάω ξέρω κούκλα μου εκεί
την μοναξιά μου στον καθρέφτη όταν σπάς

Νύχτα που κρύβεις μέσα σου τον πιο μεγάλο ήλιο
αυτήν που αγαπώ
νύχτα λιμάνι απάνεμο αν μόνος απομείνω
σε σένα θα δοθώ

Της νύχτας η κρυφή θωριά και της καρδιάς η ψύχρα
είναι βαριά αν μοναχά η εικόνα της μου μείνει
όνειρο θα ‘ναι ψεύτικο στα χείλη μου μια πίκρα
του Μανδραγόρα το φιλί η μοναξιά θα πίνει

Νύχτα που κρύβεις μέσα σου τον πιο δειλό μου πόθο
αυτήν που τυραννώ
νύχτα σεντούκι ολόκλειστο με ψέματα γεμάτο
στα πόδια μου ας σταθώ

Νύχτα στα σπλάχνα σου έγειρα κοιμήθηκα για λίγο
και στης ψυχής το μαύρο σου τραγούδι δόθηκα
νύχτα μια μέρα μου 'δωσες, να μείνω ή να φύγω
κι απ' τη δικιά μου σκοτεινιά στο φως σου χώθηκα

Νύχτα τα μάτια μου έκλεισα να φύγω απ' τους ανθρώπους
αυτούς που αγαπώ
νύχτα με καταράστηκες να ζω σ' ανίερους τόπους
μ' αυτούς που εξαπατώ

Τέτοια ώρα τέτοια λόγια...Είμαι χεσμένος και πάει καιρός που έχω να γράψω έτσι... Υποτίθεται οτι ξεκίνησα να γράφω μόνο όταν έχω κάτι να πω. Λοιπόν τώρα που δεν βλέπω την μύτη μου ξέρω οτι όλα είναι για τον πούτσο... Μπερδεύτηκα στην κλίκα των blogs χωρίς να καταλάβω τι με χτύπησε. Κατάλαβα οτι σχολιάζουν τα κείμενά μου μόνο αφού τους έχω σχολιάσει εγώ... Πρέπει να καταλάβετε όλοι οτι όταν λέω (γράφω) κάτι δεν προέρχεται από σκέψη βαθειά ή κάτι τέτοιο... Όταν μου κατεβαίνει κάτι στο κεφάλι το γράφω... Σχολιάζω κείμενα που ποτέ δεν ασχολήθηκαν μαζί μου. Πολύ απλά δεν με νοιάζει... Όταν πιστεύω οτι έχω κάτι να πω το λέω, αλλιώς το βουλώνω... Διαβάζω ανθρώπους που έχουν πολλά να πουν και ίσως απλά δεν το έχουν καταλάβει... Ανθρώπους που μπορούν να αισθανθούν πολλλά χωρίς να ζητήσουν εξηγήσεις... Μικρέ ανθρωπάκο ο καθένας μπορεί να αγπάει τον διπλανό του χωρίς να ξέρει γιατί... Απλά μπορεί να νιώσει την αγτάπη... Πραγματικά σε όποιον έχω μιλήσει (σχολιάσει) το έκανα γιατί πίστεψα οτι έχω κάτι να πω... Μπορεί να είμαι απλά μαλάκας. Δεν με νοιάζει να έχω πολλά σχόλια, με νοιάζει να με ακούν (διαβάζουν) αυτοί πόυ έχω εγώ επιλέξει. Είμαι μικρός ακόμα, μόλις 24, αλλά γαμώ το χριστό μου έχω ζήσει όσα πολλοί θα ζήσουν σε δεκαπέντε ζωές. Σου ακούγεται τρελό αυτό αλλά δεν με νοιάζει γιατί δεν με ξέρεις, έτσι δεν είναι? Δεν ξέρεις ποιός είμαι εγώ, τι έχω νιώσει, τι έχω δει, τι έχω ζήσει... Ο καθένας λέει (γράφει) ότι θέλει για τον εαυτό του. Σχολιάζω και δεν ξέρω σε ποιόν μιλάω... Άντρες που παριστάνουν τις γυναίκες και γυναίκες που παριστάνουν τους άντρες. Και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί. Εγώ είμαι αυτό που βλέπετε (διαβάζετε) και δεν μπορώ να πω κάτι παραπάνω για να πείσω κάποιον. Απλά ζητάω απ' τον καθένα που μπαίνει στο δικό μου "κόσμο" να είναι ο εαυτός του... Ότι διαβάζετε είναι η πραγματικότητα και αν έχετε κάτι να πείτε καλώς, αλλιώς πάρτε τον πούλο και μη μου τα πρήζετε. Καλώς σας βρήκα. Κάνω μια καινούργια αρχή...

Χτες σταμάτησα τη δουλειά. Μάλλον, και αυτή τη δουλειά... Αλλά αυτή τη φορά είχα λόγο διαφορετικό απ’ τη βαρεμάρα. Αποφάσισα να ασχοληθώ με τη διπλωματική μου... Έπρεπε να γίνει και αυτό κάποια στιγμή. Μου φαίνεται ότι με έχει πιάσει τώρα τελευταία μια τάση να κλείνω τρύπες. Τρύπες που εγώ άφησα να δημιουργηθούν αλλά δεν θα ασχοληθώ με αυτό τώρα. Σήμερα λοιπόν πέρασα όλο το πρωί στη σχολή, είχα να πατήσω απ’ την εξεταστική του Σεπτεμβρίου, και το τρελό είναι ότι δεν βαρέθηκα καθόλου. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί πιστεύω ότι θα την τελειώσω αυτήν τη φορά (τη διπλωματική). Το μεσημεράκι παίξανε και κάτι ωραιότατα ουζάκια στο καφενείο μας που κράτησαν μέχρι πριν λίγο. Με γύρισε λίγα χρόνια πίσω που φεύγαμε όλοι μαζί μετά τα εργαστήρια και χεζόμασταν στα ούζα. Πολλά γέλια... Παρά τα ούζα δεν μπορούσα να κλείσω μάτι οπότε αποφάσισα να μοιραστώ τη χαρά μου. Τελικά η χαρά είναι πολύ περίεργο πράγμα... Μπορεί να κάνεις τα ίδια πράγματα κάθε μέρα με τα ίδια άτομα γύρω σου και να σκυλοβαριέσαι. Κάποιες φορές όμως όλα είναι τόσο διαφορετικά... Ίδιες φάτσες, ίδιο καφενείο, ίδιες κουβέντες αλλά διαφορετική τρέλα. Μου φαίνεται ότι μας είχε πάρει η μπάλα τον τελευταίο καιρό. Απίστευτη μιζέρια η οποία μου φαίνεται ότι τελικά είναι μεταδοτική σαν το χαμόγελο. Αρκεί ένας να έχει τρελό κέφι και θα σηκωθεί όλη η παρέα στο πόδι. Κάναμε και μερικές ζημιές στο μαγαζί (κανά δυο καραφάκια και πρέπει να ήταν και μερικά ποτήρια). Δεν τρέχει τίποτα βέβαια αφού μας ξέρουν τόσα χρόνια εκεί. Νομίζεις ότι θα τα καταφέρεις μέχρι την τουαλέτα και μόλις σηκωθείς αρχίζεις το «κολύμπι» ανάμεσα στις καρέκλες και τα τραπέζια. Όπως έλεγε και ο παππούς μου : «Ξέρεις πόσους παλικαράδες έχει βάλει κάτω το ούζο;» Το οτι σταμάτησα τη δουλειά βέβαια μπορεί να μου στοιχίσει τις διακοπές αλλά λογικά κάτι θα κάνω τελευταίο δεκαήμερο του Ιουλίου για να βγάλω κανά τρακοσάρι. Οπότε κάτι μπορεί να κανονιστεί τελευταία στιγμή... Και να μην πάω πολλές μέρες δεν με πολυνοιάζει, αρκεί να ξεμπερδέψω με διπλωματική και να καθαρίσω και κανά μαθηματάκι. Και με ένα τριήμερο κάμπινγκ σε καμιά κοντινή παραλία μια χαρά θα είμαι. Σταματάω εδώ γιατί θα γράφω μέχρι αύριο το πρωί και όπως πάντα χωρίς συγκεκριμένη σειρά. Θυμάμαι ένα καθηγητή στο λύκειο που μου έλεγε : «Ηρέμησε αγόρι μου. Υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο». Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τις εκθέσεις και γενικά το γράψιμο. Δεν ήξερα ποτέ τι ήθελα να γράψω πρώτο, είχα τόσα πράγματα που στριμώχνονταν στο μυαλό μου και μου φαίνονταν όλα τέλεια, ότι αυτή θα είναι η πιο γαμάτη έκθεσή μου και τελικά άρχιζα να τα γράφω όλα μαζεμένα και γινόταν της πουτάνας. Ρε πούστη και τώρα το ίδιο κάνω... Τέλος εδώ...

Βαρέθηκα...Βαρέθηκα τα πάντα όμως. Τελικά κατέληξα να με τραβάει η καθημερινότητα, πράγμα που πίστευα ότι δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Βολεύτηκα με σκατοδουλειές της πλάκας μόνο και μόνο για να βγάζω τσιγάρα και ποτά. Βέβαια πέρασα πολύ ωραία τα τελευταία τέσσερα χρόνια αλλά πλέον δεν μου είναι αρκετό αυτό. Έτσι πιστεύω τουλάχιστον...Μάλλον ήρθε η ώρα για αποφάσεις, για αλλαγές. Σκέφτομαι να πάω στρατό και δεν πιστεύω τον εαυτό μου. Ένα χρόνο πριν έλεγα ότι θα πάω μόνο όταν δεν θα μπορώ να πάρω άλλη αναβολή αλλά πλέον η θητεία μου φαίνεται σαν ένα εμπόδιο, που αν δεν βγει από μπροστά μου ότι και να κανονίζω θα είναι εφήμερο. Απ’ την άλλη θέλω να πάω εξωτερικό για δουλειά. Βέβαια πτυχίο δεν έχω πάρει ακόμα αλλά οχτώ μαθήματα έχω οπότε κάτι μπορεί να γίνει. Μάλλον θα την κάνω για στρατό και μετά θα αρχίσω να ψάχνομαι.Το σίγουρο είναι ότι θα την παρατήσω αυτή τη δουλειά. Τα τελευταία χρόνια έχω σερβίρει όλη τη πόλη. Βέβαια και την προηγούμενη δουλειά που δεν ήταν σερβίρισμα δεν την άντεχα με τίποτα. Ίσως γιατί και εκείνη δεν τη θεωρούσα «κανονική δουλειά». Βασικά αυτό ήταν πάντα το πρόβλημα, όλες οι δουλειές ξεκινούσαν με την προοπτική ότι θα κρατήσουν το πολύ μερικούς μήνες. Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειαζόμουν και τίποτα άλλο. Τώρα όμως νομίζω οτι θέλω κάτι που να το γουστάρω κιόλας. Μου έβαλε και φιτιλιές μια πρώην που είδα προχτές...Της φαινόταν παράξενο που είμαι ακόμα στην ίδια φάση, λες και έχουν περάσει δέκα χρόνια. Δυόμισι χρόνια πέρασαν και ούτε που το κατάλαβα. Και στην τελική δεν μεγάλωσα κιόλας.
Πάλι μαλακίες γράφω...Πάω για ούζα. Μπορεί απλά να χρειάζομαι διακοπές.

Μετά από πρόσκληση της Alicia και της Γωγώς θα γράψω για τις μουσικές της ζωής μου. Δεν θα γράψω για ότι έχω ακούσει ή για ότι κατά καιρούς μου άρεσε αλλά για τις μουσικές που πιστεύω ότι με έκαναν όπως είμαι τώρα.

Κάποτε λοιπόν μου άρεσε ο Παπακωνσταντίνου, μου άρεσε η φωνή του αλλά περισσότερο μου άρεσαν αυτά που έλεγαν τα τραγούδια του. Τραγούδια όπως το Βαρέθηκα τα χωρατά, Αυτούς τους έχω βαρεθεί, Βικτώρια, Κι αν είμαι ροκ, Πόρτο Ρίκο, Φρόνιμα κούκλα μου, τα άκουγα συνεχώς και πολλά άλλα που δεν λέει να τα γράψω όλα τώρα.

Με τον καιρό όμως άρχισα να απογοητεύομαι από το πρόσωπο αλλά ποτέ από τους στίχους. Από τότε σταμάτησα να λέω ότι μου αρέσει ο Παπακωνσταντίνου και άρχισα να λέω ότι απλά μου αρέσουν τα τραγούδια που τραγουδά. Έτσι άρχισα να ψάχνω πίσω από τη φωνή που άκουγα και ανακάλυψα αυτόν που άλλαξε τα πάντα στη ζωή μου, τον ΝΙΚΟΛΑ ΑΣΙΜΟ. Τραγούδια όπως η Μπαταρία, Εγώ με τις ιδέες μου, Γιουσουρούμ, Όλοι δηλώνετε μια ιδιότητα, Μηχανισμός, Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις, χαράχτηκαν μέσα μου για πάντα. Απίστευτοι στίχοι, μοναδική ερμηνεία, λέξεις περίεργες, δύσκολες, δυσνόητες, ειδικά για ένα παιδί 14 χρονών. Και το σημαντικότερο, από έναν άνθρωπο που έκανε κάθε λέξη που έγραψε τρόπο ζωής.

Την ίδια περίοδο ανακάλυψα και τον Παύλο Σιδηρόπουλο από έναν ζαμπονάκια που τραγουδούσε συνεχώς την Ώρα του Stuff. Ο Σιδηρόπουλος με κόλλησε πραγματικά εκείνη την περίοδο με τραγούδια όπως το Μπλουζ του παλιοκάραβου, Ο γερο Μαθιός, Το ξέσπασμα, Τω αγνώστω Θεό. Τα τραγούδια του Άσιμου και του Σιδηρόπουλου είναι αυτά που σημάδεψαν την εφηβεία μου. Ξενύχτια στην πλατεία με το κασετοφωνάκι να παίζει και τα μπαφίδια να φωτίζουν τα πρόσωπά μας και να καίνε τα κεφάλια μας.

Λίγο πιο πίσω έρχονται οι Τρύπες με την υπέροχη φωνή του Αγγελάκα και κομμάτια όπως η Γιορτή, το Πάρτυ στον 13ο Όροφο, το Τρένο, ο Ξένος. Μαζί τους τα Διάφανα Κρίνα με τη βαθειά φωνή του Θάνου Ανεστόπουλου να τραγουδά το Λιώνοντας Μόνος, το Έγινε η Απώλεια Συνήθειά Μας, τις Μικρές Αλήθειες και φυσικά τη Νύχτα.

Μεγαλώνοντας λίγο πέρασα στο ξένο ροκ με σημαντικότερο άκουσμα τους Deep Purple και τα αγαπημένα Highway Star, Black Night, Lalena και το When a Blind Man Cries. Αυτά επέλεξα γιατί τα ακούω και τώρα. Λίγο Led Zeppelin και λιγότερο Metallica. Ένα πέρασμα από τους Doors το μόνο που μου άφησε (ξέρω ότι για πολλούς είναι ιεροσυλία αυτό που θα πώ) είναι ένα ολοκαύτωμα στο κεφάλι.

Απ’ το τρίτο έτος και μετά άρχισα να ακούω πολύ Μάλαμα. Αυτό που ξεχωρίζω είναι το Χαμένο Ρούχο («Στην κολυμπήθρα ρίξανε νερό αλκοολούχο...»). Τον γούσταρα πολύ, μάλλον επειδή είναι ξυδάκιας (όποιος τον έχει δει live καταλαβαίνει). Λίγο Πασχαλίδη, Κανά και αρκετούς άλλους όχι τόσο σημαντικούς (για μένα...).

Λίγο αργότερα μπλέκω με τα ρεμπέτικα, κόλλημα που κρατάει ακόμα. Μπάτης, Δελιάς, Εσκενάζη, Παγιουμτζής είναι η παρέα μου στα «Χρόνια Της Καταστροφής» όπως τα λέμε.

Πολλά από αυτά τα ακούω και τώρα αρκετά συχνά εκτός απ’ τον Άσιμο που δεν σταμάτησα ποτέ.

Ξέχασα να πω ότι μου αρέσει πολύ ο Μητροπάνος. Δεν κάνω πλάκα, τον γουστάρω πολύ, τον μοναδικό λαϊκό.

Όποιος περάσει από εδώ και δεν έχει γράψει αντίστοιχο post (από όσο είδα οι περισσότεροι έχουν γράψει) τον προσκαλώ εγώ να το κάνει.