Θολό τοπίο...Περπατάω στους άδειους δρόμους.Πόσο μου αρέσει να το κάνω αυτό!!!Μοναδική παρέα το τσιγάρο και οι σκέψεις μου.Απολαμβάνω τη μοναξιά.Τη μοναξιά που επέλεξα.Δεν γουστάρω πολλούς ανθρώπους γύρω μου.Δεν γουστάρω να ακούω παράπονα,γκρίνιες,φανταστικές ιστορίες και απωθημένα.Δεν γουστάρω να προσπαθήσω να καταλάβω κανέναν και δεν γουστάρω κανένας να προσπαθήσει να καταλάβει εμένα.Μίζεροι άνθρωποι παγιδευμένοι στις φοβίες τους.Εγώ θα φύγω μακριά τους.Δεν θα γίνω σαν και αυτούς.
Δυο μέρες χωρίς ξύδια.Σήμερα αποφάσισα πάλι να μείνω μέσα.Δεν άντεξα άλλο.Χορταίνω οινόπνευμα και πάλι.Δεν θυμάμαι πόσο καιρό είχα να μείνω άπιωτος ολόκληρη μέρα. Εξάρτηση?Δεν ξέρω αλλά η αλήθεια είναι οτι αυτή η φάση άρχισε να με ψιλοτρομάζει...
Έχω και άλλα να πω αλλά ως συνήθως τέτοιες στιγμές δεν μπορώ να τα βάλω σε μια σειρά.Όλα είναι μπερδεμένα μέσα στο μυαλό μου.Στριμώχνονται σκέψεις και δεν μπορούν να βγούν.Ίσως δεν ήρθε ακόμα η ώρα τους...

Γαμημένο μου ημερολόγιο,
είμαι σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Όπως πολύ καλά ξέρεις από προχτές είμαι χωρίς δουλειά. Λεφτά στην άκρη δεν υπάρχουν, για ευνόητους λόγους, οπότε πρέπει κάτι να γίνει. Χρειάζομαι δουλειά επειγόντως αλλιώς θα καταφύγω στις Μεγάλες Δυνάμεις (βλ. γονείς), πράγμα καθόλου ευχάριστο αφού και αυτοί δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση. Τόσα χρόνια πάντα κάτι βρισκόταν, δεν μπορεί τώρα να ξεμείνουμε, έτσι δεν είναι?

.........

Γιατί δεν απαντάς γαμημένο?

.........

Μια λύση δεν μου έχεις δώσει ποτέ. Μια ζωή ακούς αλλά δεν λες τίποτα. Μου φαίνεται ότι μάλλον άχρηστο είσαι. Εγώ σου λέω ότι μαλακία κάνω και εσύ κάθεσαι και με κοιτάς χωρίς να πεις κουβέντα.

.........

Πες κάτι γαμώ το θεό σου. Πες κάτι, οτιδήποτε, γιατί μα το άγιο Φούφουτο θα σε σκίσω και θα σε πετάξω στο τζάκι.

.........

Δεν έχω τζάκι? Θα βρω τζάκι ρε γαμημένο, θα σε κάνω κομματάκια και θα σε κάψω.

.........

Νομίζεις οτι κάνω πλάκα? Οτι δεν θα τολμήσω να το κάνω?

.........

Γέλα γαμημένο...Θα σου έρθει από εκεί που δεν το περιμένεις. Δεν θα σε προειδοποιήσω ξανά, στο λέω. Κάποιο βράδυ που θα γυρίσω με τα μάτια ανάποδα θα καταλάβεις μέχρι πού μπορώ να φτάσω.

.........

Τι έγινε? Χεστήκαμε? Τώρα θέλεις να μιλήσεις, έτσι? Για λέγε να δούμε.

.........

Ζιγκολό? Μια φορά είπες μια ιδέα και ήταν μαλακία. Δεν την κόβω καλύτερα να την πετάξω στα σκυλιά να τη φάνε?

.........

Τι γιατί ρε γαμημένο? Δεν γουστάρω να παλεύω με τις πατσές της κάθε κωλόγριας. Άσε που τώρα τελευταία έχω κάνει και μια μικρή ξυδόμπακα και χάλασε η αρχαιοελληνική κορμοστασιά μου, οπότε μάλλον δεν θα δω προκοπή.

.........

Να δώσω κώλο? Ε όχι ρε γαμημένο να φτάσω μέχρι εκεί. Δεν έχω απελπιστεί και τόσο. Το ενδεχόμενο να βρω μια κανονική δουλειά δεν περνάει απ’ το μυαλό σου? Ποιο μυαλό σου δηλαδή...ένα ημερολόγιο είσαι.

.........

Μάλλον παίζεις με τον πόνο μου. Εγώ σου λέω το πρόβλημά μου και εσύ κάνεις πλάκα.

.........

Παράτα το γαμημένο, δεν κάνεις για συμβουλές. Είσαι φτιαγμένο μόνο για να ακούς.Αν περιμένω από εσένα με βλέπω έξω από καμιά εκκλησία να ζητιανεύω και όπως ξέρεις από τους θεοσεβούμενους μάλλον αρχίδια θα πάρω. Θα τη βρω την άκρη ρε γαμημένο μόνος μου και τότε θα μου τα κλάσεις κανονικά. Τότε θα με παρακαλάς να σου πω μια κουβέντα αλλά εγώ δεν θα σου δίνω σημασία.

.........

Δεν θέλω ν’ ακούσω κουβέντα!!!

.........

Όχι, να μην πεις τίποτα!!! Γαμημένο...

«Σήμερα η μέρα ήτανε μουνί», που έλεγε και ένα τραγούδι κάποτε. Τα χθεσινά ξύδια μάλλον δεν ήταν και ότι καλύτερο. Πρωινό ξύπνημα με απίστευτο πονοκέφαλο, βροχή και το γαμημένο μηχάνημα να μην παίρνει μπροστά με τίποτα. Μετά από πολλή προσπάθεια και τα απαραίτητα χριστοκάντηλα μου έκανε τη χάρη αλλά, επειδή η καντεμιά αν σε πιάσει δεν σε αφήνει με τίποτα πριν σε γονατίσει, ξεκινώντας βλέπω ότι κάτι δεν πάει καλά. Κατεβαίνω και βλέπω το λάστιχο κλαταρισμένο και φυσικά η βροχή απτόητη. Όταν με τα πολλά κατάφερα να πάω στη δουλειά, εκνευρισμένος απίστευτα και βρεγμένος μέχρι τα σώβρακα, πέφτω πάνω στο μαλάκα (βλ. αφεντικό) και μου αρχίζει τις ψαλμωδίες για την καθυστέρηση. Σκέφτομαι να του εξηγήσω τι ακριβώς έγινε αλλά δεν έχω όρεξη για κουβέντες και απλά τον αγνοώ. Αυτό μάλλον του έκατσε στραβά και με παίρνει από πίσω (μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό) και συνεχίζει να λέει κάτι για τις δουλειές που δεν πάνε καλά και για τον κόσμο που δεν έχει δουλειά. Καταλαβαίνω το υπονοούμενο αλλά τον γράφω κανονικά και δεν του απαντάω και πάλι. Εκεί η πίεσή του πρέπει να χτύπησε κόκκινο και μου λέει ότι «με αυτήν τη συμπεριφορά η συνεργασία μας μάλλον δεν θα συνεχιστεί». Σκέφτηκα να του πω ότι τον έχω χεσμένο και αυτόν και τη συνεργασία μας αλλά προτίμησα απλά να πάρω το μπουφάν απ’ την κρεμάστρα και να φύγω χωρίς να του πω και πάλι κουβέντα.
Καιρό τώρα έλεγα να φύγω από εκεί οπότε μάλλον μικρό το κακό. Από αύριο ψάξιμο λοιπόν και βλέπουμε. Άκου συνεργασία...

Θάλασσα βαθειά είναι η ψυχή μου
και εγώ απλά ακολουθώ.
Κύματα ψηλά μες το μυαλό μου
δεν μπορώ παρά να υποταχθώ.

Χίλιοι πελάτες και ένας ακόμα
απ’ το μπουρδέλο μου περνούν.
Ποια αναζήτηση βαστάει χρόνια;
τι ψάχνουν άραγε να βρουν;

Τι είναι αυτό που με πονάει;
που μου ζητάει λυτρωμό;
Αλκοόλ στις φλέβες μου κυλάει
δεν ξέρω πλέον που θα βγώ.

Όλο το βράδυ σιγοτραγούδαγε χαμογελώντας.Η ζωή είναι μικρή.Από εδώ και πέρα δεν θα λογαριάσω κόστος.



"Θέλω σήμερα παιχνίδι με το Χάρο
στο καζίνο της καρδιάς σου να ρεστάρω
να ενωθώ μ'όλης της γης τα κατακάθια
να γευτώ όλα τα ρόδα και τ'αγκάθια"

Γύρισε στο σπίτι του, έβαλε ένα ακόμα ποτό και άναψε ένα ακόμα τσιγάρο.

Μόνος...όπως κάθε βράδυ.
Μεθυσμένος...όπως κάθε βράδυ.
Με ένα παράξενο κόμπο στο στήθος του...όπως κάθε βράδυ.
Κάτι λείπει...όπως κάθε βράδυ.

Το μυαλό του θολώνει.
Σφίγγει τα χέρια του.
Θέλει να τα σπάσει όλα γύρω του.
Να τα γαμήσει όλα.
Να μην αφήσει όρθιο τίποτα και κανέναν.

Δεν μπορεί να καταλάβει τι είναι αυτό που λείπει απ’ τη ζωή του, τι είναι αυτό που δεν τον αφήνει να κλείσει τα μάτια του πριν ξημερώσει. Κοιμάται μόνο όταν τα μάτια του δεν μπορούν να κρατηθούν ανοιχτά. Δουλειά, ξύδια και λίγες ώρες ύπνου. Το μυαλό του ταξιδεύει συνεχώς. Όσο θυμάται τον εαυτό του ονειρεύεται. Ονειρεύεται μέρη μακρινά, κόσμους καινούργιους, ανθρώπους αληθινούς, διαφορετικούς απ’ αυτούς που βρίσκονται γύρω του.

Μακριά από τις φρίκες που έζησε.

Κάτι λείπει, αλλά κάποια στιγμή θα το βρει. Δεν μπορεί να ζήσει τη ζωή του με αυτόν τον κόμπο στο στήθος του, δεν θα το επιτρέψει.

Το πιστεύει...
Θέλει να το πιστέψει...
Πρέπει...

Μετά την αρκετά μαζική πορεία της περασμένης Πέμπτης και τα όσα γνωστά και άθλια ακολούθησαν, κάνοντας μια «βόλτα» σε διάφορα blogs, είμαι ακόμα καινούργιος και δεν έχω γνωρίσει πολλούς, διαπίστωσα με κάποια ανακούφιση οτι είναι πολλοί αυτοί που βλέπουν την πραγματικότητα στο Ελλαδιστάν του σήμερα.. Την αλόγιστη χρήση βίας, την πρωτοφανή καταστολή εναντίον των διαδηλωτών, τις μαζικές συλλήψεις μέσα από τα μπλοκ των φοιτητών, την πεντακάθαρη προσπάθεια των αστυνομικών, οι οποίοι βέβαια εκτελούν συγκεκριμένες εντολές, να διαλύσουν και να τρομοκρατήσουν τους διαδηλωτές.
Πολλοί είναι αυτοί που προτρέπουν, έχοντας προφανώς αγανακτήσει με τα επεισόδια και τον ανελέητο ξυλοδαρμό των φοιτητών από τους μπάτσους, τους φοιτητές να δημιουργήσουν ομάδες με ανάλογο εξοπλισμό ώστε να αντιμετωπίσουν τους αντιεξουσιαστές και να μην τους επιτρέψουν να πλησιάσουν τα μπλοκ τους. Πολλά σχόλια βέβαια ήταν αρκετά ακραία αλλά σίγουρα πηγάζουν από τις εικόνες που όλοι είδαμε όλες αυτές τις ημέρες. Εγώ αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι φοιτητές δεν είναι μπάτσοι. Είναι κλισέ, αλλά έτσι είναι. Οι φοιτητές και όποιος άλλος συμμετέχει, κατεβαίνουν στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούν, να αποδοκιμάσουν, να δηλώσουν την αντίθεσή τους, όχι μόνο στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο αλλά στην γενικότερη πολιτική και κοινωνική κατάσταση που επικρατεί. Είναι, είμαστε, άνθρωποι εναντίον της οποιασδήποτε μορφής βίας. Δεν κατεβαίνουν στους δρόμους για να παίξουν ξύλο με κάποιους που έχουν επιλέξει μια διαφορετική μορφή πάλης, η οποία βέβαια στρέφεται εναντίον μας και με την οποία, οι περισσότεροι τουλάχιστον, δεν συμφωνούν. Το οτι η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται και «πατάει» πάνω στα επεισόδια και στις ακραίες συμπεριφορές ορισμένων, για να πνίξει την όποια φωνή προσπαθεί να ακουστεί, δεν σημαίνει οτι οι φοιτητές πρέπει να μετατραπούν σε μπάτσους. Είναι ένας λόγος παραπάνω για τους φοιτητές να διαμαρτυρηθούν και να δείξουν την αντίθεσή τους σε αυτές τις χουντικές πρακτικές, όπως τις κατηγορίες για διατάραξη κοινής ειρήνης.
Η κατάσταση έχει πλέον ξεφύγει, η τελευταία πορεία ήταν ενδεικτική της φασιστικής νοοτροπίας που επικρατεί στην σημερινή κυβέρνηση, προφανώς και στην χθεσινή και δυστυχώς όπως φαίνεται και στην αυριανή. Για όλο αυτό το σκηνικό ευθύνη έχουμε αποκλειστικά εμείς, οι πολίτες αυτής της χώρας. Η ώρα της κάλπης πλησιάζει και όσο εμείς συνεχίζουμε να κάνουμε αυτές τις επιλογές θα έχουμε και την ανάλογη αντιμετώπιση. Επιτέλους ας ξυπνήσουν όλοι και ας επιλέξουν κάτι διαφορετικό.

Με τις αναμνήσεις ενός ταξιδιού, κατάστρωμα, μια νύχτα με πεντακάθαρο ουρανό. Αφιερωμένο στις δυσκολίες που συναντήσαμε και κυρίως σε αυτές που θα βρούμε μπροστά μας. Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι.

Oh, can't anybody see,
We've got a war to fight,
Never found our way,
Regardless of what they say.

How can it feel, this wrong,
From this moment,
How can it feel, this wrong.

Storm,
In the morning light,
I feel,
No more can I say,
Frozen to myself.

I got nobody on my side,
And surely that ain't right,
Surely that ain't right.

Oh, can't anybody see,
We've got a war to fight,
Never found our way,
Regardless of what they say.

How can it feel, this wrong,
From this moment,
How can it feel, this wrong.

How can it feel this wrong,
From this moment,
How can it feel, this wrong.

Oh, can't anybody see,
We've got a war to fight,
Never found our way,
Regardless of what they say.

How can it feel, this wrong,
From this moment,
How can it feel, this wrong.

Η νύχτα μου αρέσει πολύ. Ξυπνάει πράγματα μέσα μου που στο φως διστάζουν να εμφανιστούν. Η νύχτα βγάζει τα μέσα έξω. Το έχω πει πολλές φορές και μάλλον θα το πω πολλές ακόμα. Σκιές θολωμένες ανακατεύονται με τα φώτα της πόλης. Σκιές θολωμένες από το αλκοόλ. «Είσαι από αυτούς που δεν αλλάζουν ποτέ». Έτσι μου είχες πει κάποτε και μάλλον είχες δίκιο. Μάλλον δεν θέλω να αλλάξω. Για κανέναν και για τίποτα, όπως δεν προσπαθώ να αλλάξω κανέναν. Ψάχνω το απόλυτο, το ιδανικό και μέχρι να το βρω δεν θα αρκεστώ στο περίπου. Αρνούμαι να το κάνω. Μου αρέσει να βγαίνω έξω κάθε βράδυ, να πίνω μέχρι να μεθύσω. Βόλτα στο λιμάνι να κάνω ένα τσιγάρο και να κοιτάω τη θάλασσα. Μετά στους έρημους δρόμους οδηγώντας μηχανικά, ακούγοντας μουσική, χωρίς να χρειάζεται να μιλάω. Όλοι μιλάνε συνέχεια χωρίς να έχουν κάτι να πουν. Δυο τσιγάρα πριν πέσω για ύπνο, όπως τώρα, και το μυαλό να ταξιδεύει. Τι και αν το πρωί έχει δουλειά. Όλοι δουλεύουν, όλοι διαμαρτύρονται πως κουράζονται. Η μιζέρια είναι αυτή που σε κουράζει, που σε κάνει να πέσεις νωρίς για ύπνο γιατί νιώθεις εξαντλημένος. Όταν στα είχα πει αυτά μου είπες ότι είμαι ρομαντικός. Μάλλον είναι καλύτερα έτσι. Όλοι προσπαθούν να αρέσουν, να κατανοήσουν τους γύρω τους χωρίς να μπορούν να κατανοήσουν τον εαυτό τους μόνο και μόνο για να μην είναι μόνοι τους. Μένουν δίπλα σε ανθρώπους που δεν τους γεμίζουν, που τους κάνουν κακό, γιατί φοβούνται να είναι μόνοι τους. Στις φλέβες κυλά οινόπνευμα, δεν μπορώ να βρω μια σειρά να πω αυτά που θέλω. Μπερδεμένο μυαλό... μπερδεμένες σκέψεις... μπερδεμένα λόγια.

Στη χθεσινή πορεία δεν κατάφερα να συμμετάσχω,μετά από χρόνια, λόγω δουλειάς (επαρχία βλέπετε, χρειάζομαι δύο μέρες). Συζήτησα όμως με αυτούς που ήταν εκεί και παρακολούθησα τα πλάνα στις τηλεοράσεις. Και εκεί άκουσα το κορυφαίο. Η χθεσινή μέρα, λέει, ήταν η πιο ντροπιαστική της χώρας, λέει. Και ξέρετε γιατί; Γιατί πήρε φωτιά η σκοπιά του τσολιά. Ναι, ναι, δεν είναι πλάκα. Πήρε φωτιά η σκοπιά του τσολιά. Το εθνικό μας σύμβολο. Η ιστορία αυτής της χώρας.
Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι, που έλεγε και ο παππούς μου. Στ’ αρχίδια μας ρε!!! Αυτή είναι η ντροπή της χώρας; Ντροπή είναι που ασχολείστε όλοι με αυτούς που τα σπάνε και όχι με αυτούς που διαδηλώνουν. Ντροπή είναι το απίστευτο ξύλο που έφαγαν οι φοιτητές από τα ακούνητα στρατιωτάκια. Ντροπή είναι να τρέχουν οι φοιτητές να σωθούν γύρω-γύρω την πλατεία και από πίσω οι ράμπο με το χέρι ψηλά, έτοιμοι να απονείμουν την δικιά τους δικαιοσύνη. Ντροπή είναι να συλλαμβάνονται άσχετοι διαδηλωτές και να τους φορτώνονται κατηγορίες μέχρι και για κακουργήματα. Ντροπή είναι να μην υπάρχει ούτε ένα πλάνο στην «ελεύθερη» τηλεόραση από την πορεία και να μας τα πρήζουν όλη μέρα και νύχτα με τα σπασίματα. Ντροπή είναι να ζητούν από τους φοιτητές να χτυπήσουν και να καταδικάσουν τους αντιεξουσιαστές. Οι φοιτητές δεν είναι αστυνομικοί. Δεν συλλαμβάνουν και δεν παραδίδουν κανέναν στις αρχές, περιφρουρούν την πορεία τους, όσο μπορούν, και αν κάποιος προσπαθήσει να μπει στα μπλοκ τους για να προστατευθεί δεν του το απαγορεύουν. Τώρα βέβαια αν ξεφύγουμε απ’ το θέμα της πορείας και μιλήσουμε πιο γενικά, θα μιλάμε για εθνικές ντροπές για ώρες.