Μια φίλη σήμερα είχε γενέθλια. Έκλεινε τα εικοσιπέντε και την πέτυχα τυχαία σε ένα καινούργιο στέκι παρέα με κάτι τύπους που δεν ήξερα. Φυσικά δεν είχα ιδέα για τα γενέθλια αλλά χάρηκα πολύ μόλις την είδα.

«Τι γίνεται, με τι ασχολείσαι?»
«Δεν έχω τελειώσει, δεξιά και αριστερά...»
«Θυμάμαι ότι είχες κρατήσει επαφή με του υπόλοιπους.»
«Μπα... Πλέον βλέπω μόνο τον Θ. και αυτόν σπάνια... Είναι φαντάρος...»
«Έλα ρε... Και την παλεύει?»
«Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.»

Δεν είχα καμία όρεξη να γνωρίσω τους φίλους της αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Ήμουν σίγουρος ότι θα ήταν μαλάκες και τελικά δεν έπεσα έξω. Δεν μπορώ να μιλήσω αντικειμενικά βέβαια, αλλά όποιος βγαίνει για ποτό και συζητά για τις δουλειές που θέλει να κάνει και για τα προγράμματα της νέας γενιάς που θέλει να προλάβει μόνο μαλάκας μπορεί να είναι. Στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι ο ένας ήταν και γκόμενός της. Αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα.

«Θυμάσαι τη φάση που είχαμε κάνει στα βραχάκια, πίσω από το τελωνείο?»
«Θυμάμαι... »
«Μου είχες πει ότι αν το συνεχίζαμε θα τα γαμάγαμε όλα.»
«Δίκιο είχα...»
«Ναι, αλλά τελικά τα χρόνια πέρασαν και γαμήθηκαν όλα μόνα τους.»
«Αν το ήξερα θα είχα φερθεί διαφορετικά...»
«Τι εννοείς?»
«Εννοώ ότι δεν θα άφηνα το πάνω κεφάλι να κάνει κουμάντο στο κάτω...»

Χαμογέλασε, αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι πλέον δεν μπορούσε να δεχτεί τέτοιες κουβέντες. Δεν υπήρχε η άνεση μεταξύ μας για τέτοια λόγια. Δεν ήμαστε πλέον οι φίλοι που ήμασταν κάποτε. Της ευχήθηκα να της πάνε όλα καλά, γιατί είμαι και κύριος, και γύρισα στο ποτάκι μου.

Το ένα τσιγάρο διαδεχόταν το άλλο, όμως η νύχτα είχε πολύ δρόμο ακόμα. Οι σκέψεις βασάνιζαν το μυαλό του και δεν άφηναν τα μάτια του να κλείσουν. Αποφάσισε να βγει έξω, να περπατήσει στους έρημους δρόμους. Η βροχή που έπεφτε από νωρίς είχε δώσει άλλη εικόνα στη βρώμικη πόλη. Απολάμβανε πολύ μια νυχτερινή βόλτα, παρέα με τις σκέψεις του και ένα πακέτο τσιγάρα. Ίσως κάπου να σταθεί σε κάποιο παγκάκι να πιει και μια μπύρα. Ναι, ωραία θα είναι... Έχει γίνει και το στόμα τσαρούχι από τα τσιγάρα, είναι ότι χρειάζεται αυτή τη στιγμή. Βγάζει από τη τσέπη το τσιγάρο που είχε κρύψει... Είναι λίγο κάρφωμα αλλά γουστάρει πολύ. Του θυμίζει κάποια χρόνια πριν με καλή παρέα, τσιγάρο στο δρόμο και να σκάνε ντουμάνια σε γριές που τύχαινε να περνάνε... Συνεχίζει ενώ η βροχή άρχισε και πάλι να πέφτει. Σκέφτεται να περάσει μια βόλτα από τα στέκια του αλλά μπορεί να πέσει πάνω σε γνωστούς και δεν το θέλει καθόλου αυτό. Αυτή η βραδιά είναι δική του, δεν θέλει να τη μοιραστεί με κανέναν. Δεν έχει όρεξη για κουβέντες άλλωστε. Φτάνει στο λιμάνι και αράζει να πιει μια μπύρα. Ερημιά... Το μυαλό του ταξιδεύει σε ανθρώπους που έχει πληγώσει και σε αυτούς που τον πλήγωσαν. Καταλαβαίνει ότι δεν έχει σημασία να τα σκέφτεται όλα αυτά. Άλλωστε όλα είναι μέσα στο παιχνίδι, πρέπει να τα δέχεσαι όλα και να προχωράς. Χτυπάει το κινητό του... Μήνυμα... Αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που χρειαζόταν τώρα. Διάβασε το μήνυμα και αισθάνθηκε εξαντλημένος. Πάλι η ίδια ιστορία, τα ίδια λόγια, διαφορετικά συναισθήματα... Δεν μπορούσε να ασχοληθεί άλλο με αυτό το μήνυμα, δεν ήθελε... Το έσβησε αμέσως, έκλεισε το κινητό του, άναψε ένα τσιγάρο και ξεκίνησε για το σπίτι. Στη διαδρομή πήρε τις αποφάσεις του, τις ίδιες αποφάσεις που είχε πάρει και στο παρελθόν αλλά δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει. Αυτή τη φορά όμως ένιωθε σίγουρος, σίγουρος για τον εαυτό του, για τις αποφάσεις του. Μπήκε στο σπίτι, έβγαλε τα ρούχα του, ξάπλωσε στο κρεβάτι και άναψε ένα τελευταίο τσιγάρο. Τράβηξε δυο δυνατές τζούρες και το άφησε να καίγεται στο τασάκι. Τα μάτια του έκλεισαν αμέσως. Είχε μερικές ώρες μπροστά του μέχρι να χτυπήσει το ξυπνητήρι...

Η νύχτα έρχεται όλο και πιο νωρίς και μου αρέσει πολύ αυτό... Πάντα πίστευα ότι όλα φαίνονται πιο όμορφα τη νύχτα. Ίσως γιατί το σκοτάδι κρύβει τις ατέλειες του σώματος και το αλκοόλ που τη συνοδεύει τις ατέλειες της ψυχής. Μια εικονική πραγματικότητα που σου δείχνει το αληθινό της πρόσωπο μόνο όταν βγει το φως. Δεν με χαλάει όμως. Όλοι λένε ότι θέλουν τους άλλους ειλικρινείς, θέλουν να τους βλέπουν έτσι ακριβώς όπως είναι, ποιος όμως το αντέχει πραγματικά... Πολλές φορές καταλαβαίνουμε ότι κάτι είναι ψεύτικο αλλά δεν αντιδρούμε, το δεχόμαστε, προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι δεν είναι κάτι σημαντικό. Κάποιοι το λένε αδυναμία, εγώ πιστεύω ότι είναι ανάγκη... Ανάγκη για να δούμε κάτι, ή κάποιον, έτσι ακριβώς όπως το θέλουμε, όπως πιστεύουμε ότι έπρεπε να είναι, ιδανικό... Μετά μπορεί αν έρθει η απογοήτευση, η πίκρα αλλά όλα είναι μέσα στο παιχνίδι. Η πραγματική ζωή δεν είναι μέσα στη γυάλα, δεν ελέγχεται... Όλοι έχουν το δικαίωμα να ζήσουν το όνειρό τους, έστω και αν αυτό αποδειχθεί απλά όνειρο...

Όλα τα σχέδια πήγαν κατά διαόλου, ως συνήθως. Περίμενα να έχω κανά φράγκο για διακοπές αλλά τελικά δεν μου πάει η αποταμίευση. Φταις και συ βέβαια που έσκασες απροειδοποίητα αλλά μάλλον καλό μου έκανες... έστω και μικρό... Τελικά την έβγαλα με δυο διήμερα εδώ κοντά και μετά χωριό. Τελικά είναι πολύ μαλακία να μην έχεις φράγκα. Σε ρωτούν οι άλλοι που πήγες διακοπές και συ κάνεις το μαλάκα... Δεν γαμιέται... Μαθημένα τα βουνά απ’ τα χιόνια... Έτσι λένε τουλάχιστον. Πάλι στα ίδια λοιπόν αλλά τώρα δεν με νοιάζει η δουλειά. Έρχεται η εξεταστική και λέω να μην την κάψω για μερικά φράγκα. Θα δούμε πώς θα πάει βέβαια. Έχω πει πολλές φορές τα ίδια άλλωστε. Τουλάχιστον πέρασα καλά μερικές μέρες που ήσουν εδώ. Έστω και για λίγο... Ποτέ δεν μου ήταν αρκετό βέβαια. Πόσα χρόνια πάνε άραγε... Έρχεσαι λίγες μέρες και μετά εξαφανίζεσαι... Ποτέ όμως δεν είπα τίποτα περισσότερο, αυτό είχαμε συμφωνήσει από την αρχή. Και εσύ το ίδιο κάνεις αν και δεν ξέρω τι νιώθεις, και πραγματικά στο λέω δεν θέλω να μάθω. Δεν θέλω ή μπορεί να φοβάμαι να μάθω, ίσως να μην με συμφέρει αυτό που θα ακούσω... Πιστεύω ότι πρέπει να δέχεσαι από τον καθένα αυτό που μπορεί να σου προσφέρει, να μην του ζητάς περισσότερα. Δύσκολο, αλλά απλά έτσι είναι... Θα ήταν άδικο έτσι κι αλλιώς, γιατί όταν γνωρίζω κάτι σε ξεχνάω για λίγο και μόλις τελειώνει πάλι εσένα θυμάμαι. Το ίδιο κάνεις και συ οπότε δεν ξέρω ποιος φταίει... Μάλλον δεν φταίει κανένας... Μάλλον η πολύ σκέψη σε αυτά τα θέματα κάνει κακό αλλά τώρα που είμαι ψιλοχεσμένος πάλι εσένα σκέφτομαι. Αλλά δεν πρόκειται να σε πάρω τηλέφωνο. Ίσως να φοβάμαι την αντίδρασή σου, ίσως να φοβάμαι ότι περιμένεις αυτό το τηλέφωνο... Δεν ξέρω απλά μου κατεβαίνουν πράγματα και τα λέω (μάλλον τα γράφω) και βοηθάει το ότι δεν θα τα διαβάσεις ποτέ. Η νύχτα προχωράει και εγώ εδώ με το ποτήρι στο χέρι και το ξυπνητήρι να περιμένει να κάνει πάρτυ κατά τις εφτά... Για να δούμε...

Απόψε η νύχτα δεν περνά
Και είναι νωρίς ακόμα
Οι δείκτες λες και κόλλησαν
Και γίναν ένα σώμα

Πολύ μου αρέσουν αυτοί ο στίχοι. Είναι πολύ αληθινοί. Μάλλον όλοι το έχουν νιώσει αυτό το συναίσθημα. Έχει και αυτή τη μουσική που σπάει κόκαλα... Θυμάμαι μια βραδιά σε μια παραλία, είχαμε πάει για ελεύθερο κάμπινγκ, μια φίλη το έπαιζε στην κιθάρα και οι υπόλοιποι τραγουδούσαμε ψιθυριστά. Ήταν σαν ιεροτελεστία... Νομίζω ότι αν το τραγουδίσεις δυνατά θα το χαλάσεις. Ίσα που έβγαινε η φωνή από μέσα μας και σε συνδυασμό με το απίστευτο κεφάλι που είχαμε εκείνη τη βραδιά ήταν κάτι μαγικό... Μου έσκασε τις τελευταίες μέρες γιατί πήγα πάλι στην ίδια παραλία, αλλά με διαφορετική παρέα. Τίποτα δεν ήταν ίδιο. Δεν ξέρω βέβαια αν είναι καλό ή κακό αυτό... Τέτοιες στιγμές καταλαβαίνεις οτι πραγματικά έχεις αφήσει πράγματα, καταστάσεις και ανθρώπους πίσω σου. Αυτό με στενοχωρεί λίγο γιατί με κάποιους ανθρώπους έχω ζήσει πράγματα που με έχουν κάνει αυτό που είμαι τώρα, οπότε δεν μπορώ, και δεν θέλω, να τα διαγράψω. Όμως κουράζεσαι, βλέπεις οτι χάνεις ένα κομμάτι της ζωής σου, έστω και αν είναι το ξενέρωτο και ανιαρό κομμάτι, και επιλέγεις να αλλάξεις καθημερινότητα. Με αυτή την αλλαγή όμως έρχεται και η απόσταση... Σίγουρα δεν μετανιώνω, σιχαίνομαι τις μετάνοιες άλλωστε, απλά κάποιες φορές υπάρχει μια θλίψη και μια μελαγχολία. Όπως είχε πει και ο τάδε, αν κοιτάς πίσω μόνο πίσω μπορείς να πας, ή κάπως έτσι...

Έβλεπα μικρούς, νύχτα να γίνονται μεγάλοι

έβλεπα τρανούς, μες τη μιζέρια και το χάλι

έβλεπα νεκρούς, να τρέχουνε για να σωθούνε

έβλεπα θεούς, να κλαίνε πριν να σταυρωθούνε

τώρα δεν βλέπω, τώρα δεν μιλάω

το ταξίδι της ζωής, όπου με πάει πάω.

Πίνω αν και σου είπα ότι θα μείνω ξενέρωτος. Δεν αντέχω, δεν μπορώ άλλο, θέλω να φύγω, να μείνω μακριά από όλους... Τι είναι αυτό που με κάνει να φεύγω συνέχεια? Τι είναι αυτό που δεν με αφήνει να σε νιώσω? Το ήξερες μου είπες. Τότε γιατί ήρθες μαζί μου? Τι έψαχνες? Τι βρήκες τελικά? Μάλλον τίποτα... Γι’ αυτό με κοιτάς αμίλητη. Απορείς γιατί σου τα λέω μπερδεμένα. Έτσι μαζεύονται στο μυαλό μου, δεν ξέρω γιατί, πάντα έτσι ήταν... Δεν με νοιάζουν οι διακοπές, δεν γουστάρω να φύγω πραγματικά. Έχω φύγει τόσες φορές άλλωστε... Ψυχή που ψάχνεται κάθε μέρα που περνάει, ψάχνεται για κάτι διαφορετικό που δεν το βρίσκει πουθενά. Δεν μπορεί να φταίνε όλοι οι άλλοι, κάπου φταίω και γω. Κάτι δεν με αφήνω να βρω αυτό που θα με ηρεμήσει... Δεν γαληνεύω ποτέ. Το αλκοόλ έχει γίνει κομμάτι του εαυτού μου πλέον, ένα κομμάτι γης που μου επιτρέπει να αναπνεύσω, να μιλήσω, να ζήσω. Το μόνο που μου μένει είναι η αναπνοή μου... Συνεχίζω κάθε μέρα και ζω μόνο για τη στιγμή. Δεν ξέρω αν κάνω καλά και πραγματικά δεν με νοιάζει... Το μόνο που με απασχολεί είναι η επόμενη ανάσα μου, το επόμενο συναίσθημα... Μόνο αυτό μετραέι... Ζω για την επόμενη γυναίκα, για τον επόμενο φίλο, για την επόμενη χαρά, για την επόμενη λύπη...

Γουστάρω να σ' ακούω κούκλα μου όταν μιλάς
να αληθωρίζουν μάτια όταν στην πίστα πηδάς
γουστάρω όταν ακούω "Αχ, τι παιδί είν' αυτό!"
γιατί εσύ ξέρεις στο κρεβάτι τι θα πει ροκ εντ ρολ

Στα σκοτεινά δωμάτια είν' η ψυχή μας γυμνή
και δεν χωράν εκεί μυστικά
και συ μονάχα ξέρεις πως η αλήθεια είν' εκεί
που η μοναξιά μου στον καθρέφτη κοιτά

Γουστάρω που όταν κλαίω δεν ρωτάς το γιατί
γιατί εσύ ξέρεις πως ο πόνος μου έχει αιτία τυφλή
γουστάρω σαν γατούλα όταν μου παίζεις κρυφτό
κι όταν φοβάμαι μην σε χάσω να μου λές "σ' αγαπώ"

Στα σκοτεινά δωμάτια είν' η ψυχή μας γυμνή
και δεν χωράν εκεί μυστικά
και συ μονάχα ξέρεις πως η αλήθεια είν' εκεί
που η μοναξιά μου στον καθρέφτη κοιτά

Το ξέρω πως δεν είμ' αυτός
που πάνω του θα στηριχθείς
ούτε λεφτάς κι ίσως γυρνάς
πιωμένο μες στα μπαρ να με βρεις

Ομως εγώ θα σου μετρώ
της πόλης το σφυγμό μ' αγκαλιές
θα σου χαϊδεύω το μυαλό
με χίλιες και μια νύχτες γλυκές

Στα σκοτεινά δωμάτια είν' η ψυχή μας γυμνή
και δεν χωράν εκεί μυστικά
και εκεί να σ' αγαπάω ξέρω κούκλα μου εκεί
την μοναξιά μου στον καθρέφτη όταν σπάς

Νύχτα που κρύβεις μέσα σου τον πιο μεγάλο ήλιο
αυτήν που αγαπώ
νύχτα λιμάνι απάνεμο αν μόνος απομείνω
σε σένα θα δοθώ

Της νύχτας η κρυφή θωριά και της καρδιάς η ψύχρα
είναι βαριά αν μοναχά η εικόνα της μου μείνει
όνειρο θα ‘ναι ψεύτικο στα χείλη μου μια πίκρα
του Μανδραγόρα το φιλί η μοναξιά θα πίνει

Νύχτα που κρύβεις μέσα σου τον πιο δειλό μου πόθο
αυτήν που τυραννώ
νύχτα σεντούκι ολόκλειστο με ψέματα γεμάτο
στα πόδια μου ας σταθώ

Νύχτα στα σπλάχνα σου έγειρα κοιμήθηκα για λίγο
και στης ψυχής το μαύρο σου τραγούδι δόθηκα
νύχτα μια μέρα μου 'δωσες, να μείνω ή να φύγω
κι απ' τη δικιά μου σκοτεινιά στο φως σου χώθηκα

Νύχτα τα μάτια μου έκλεισα να φύγω απ' τους ανθρώπους
αυτούς που αγαπώ
νύχτα με καταράστηκες να ζω σ' ανίερους τόπους
μ' αυτούς που εξαπατώ

Τέτοια ώρα τέτοια λόγια...Είμαι χεσμένος και πάει καιρός που έχω να γράψω έτσι... Υποτίθεται οτι ξεκίνησα να γράφω μόνο όταν έχω κάτι να πω. Λοιπόν τώρα που δεν βλέπω την μύτη μου ξέρω οτι όλα είναι για τον πούτσο... Μπερδεύτηκα στην κλίκα των blogs χωρίς να καταλάβω τι με χτύπησε. Κατάλαβα οτι σχολιάζουν τα κείμενά μου μόνο αφού τους έχω σχολιάσει εγώ... Πρέπει να καταλάβετε όλοι οτι όταν λέω (γράφω) κάτι δεν προέρχεται από σκέψη βαθειά ή κάτι τέτοιο... Όταν μου κατεβαίνει κάτι στο κεφάλι το γράφω... Σχολιάζω κείμενα που ποτέ δεν ασχολήθηκαν μαζί μου. Πολύ απλά δεν με νοιάζει... Όταν πιστεύω οτι έχω κάτι να πω το λέω, αλλιώς το βουλώνω... Διαβάζω ανθρώπους που έχουν πολλά να πουν και ίσως απλά δεν το έχουν καταλάβει... Ανθρώπους που μπορούν να αισθανθούν πολλλά χωρίς να ζητήσουν εξηγήσεις... Μικρέ ανθρωπάκο ο καθένας μπορεί να αγπάει τον διπλανό του χωρίς να ξέρει γιατί... Απλά μπορεί να νιώσει την αγτάπη... Πραγματικά σε όποιον έχω μιλήσει (σχολιάσει) το έκανα γιατί πίστεψα οτι έχω κάτι να πω... Μπορεί να είμαι απλά μαλάκας. Δεν με νοιάζει να έχω πολλά σχόλια, με νοιάζει να με ακούν (διαβάζουν) αυτοί πόυ έχω εγώ επιλέξει. Είμαι μικρός ακόμα, μόλις 24, αλλά γαμώ το χριστό μου έχω ζήσει όσα πολλοί θα ζήσουν σε δεκαπέντε ζωές. Σου ακούγεται τρελό αυτό αλλά δεν με νοιάζει γιατί δεν με ξέρεις, έτσι δεν είναι? Δεν ξέρεις ποιός είμαι εγώ, τι έχω νιώσει, τι έχω δει, τι έχω ζήσει... Ο καθένας λέει (γράφει) ότι θέλει για τον εαυτό του. Σχολιάζω και δεν ξέρω σε ποιόν μιλάω... Άντρες που παριστάνουν τις γυναίκες και γυναίκες που παριστάνουν τους άντρες. Και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί. Εγώ είμαι αυτό που βλέπετε (διαβάζετε) και δεν μπορώ να πω κάτι παραπάνω για να πείσω κάποιον. Απλά ζητάω απ' τον καθένα που μπαίνει στο δικό μου "κόσμο" να είναι ο εαυτός του... Ότι διαβάζετε είναι η πραγματικότητα και αν έχετε κάτι να πείτε καλώς, αλλιώς πάρτε τον πούλο και μη μου τα πρήζετε. Καλώς σας βρήκα. Κάνω μια καινούργια αρχή...