Η βραδιά ήταν υπέροχη. Γέλια, πειράγματα, τρέλες μέχρι αργά τη νύχτα. Αποφάσισε να γυρίσει σπίτι...Μπήκε στο άδειο σπίτι και το μυαλό του άρχισε τα δικά του. Περπατάει αργά και προσεκτικά...

Φοβάται...Το πάτωμα του μπάνιου είναι γεμάτο νερά...Σιγά σιγά θα γεμίσει...Θα πνιγεί...Πρέπει κάτι να κάνει, κάπως να αντιδράσει, να φύγει...Τον πιάνει απόγνωση...Βλέπει τους φίλους του εκεί...Τους μιλάει, τους ζητάει βοήθεια, απλώνει το χέρι του...Δεν παίρνει καμιά απάντηση, τον κοιτούν αμίλητοι...Προσπαθεί να κολυμπήσει, να βγει έξω από το πλημμυρισμένο δωμάτιο...Το μικρό ντουλάπι είναι η σωτηρία του. Από εκεί θα καταφέρει να ξεφύγει. Στα μάτια και στο μυαλό του είναι μια μεγάλη πόρτα που οδηγεί έξω, στον καθαρό αέρα. Προσπαθεί να χωρέσει, να περάσει την πόρτα και να βγει έξω...Δεν τα καταφέρνει...Απελπίζεται...Τον πιάνουν τα κλάματα...Τα μάτια του περιεργάζονται το χώρο γύρω του. Είναι στο σπίτι του αλλά όλα του φαίνονται τόσο ξένα. Πρέπει να βρει έναν τρόπο να ξεφύγει. Το νερό έχει φτάσει στο στόμα του...Δυσκολεύεται να αναπνεύσει...Δεν έχει πολύ χρόνο...Βλέπει την πόρτα και είναι σίγουρος πια, από εδώ θα φύγει, από εδώ θα βγει έξω...Κατεβαίνει τα σκαλιά τρέχοντας καθώς πίσω του η σκάλα γκρεμίζεται...Τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορεί για να φύγει από αυτό το γαμημένο μέρος, να γλυτώσει...Τελικά τα καταφέρνει...Είναι έξω...

Ανακούφιση...

Ανεβαίνει στο μηχανάκι του και ξεκινάει χωρίς να ξέρει που θέλει να πάει. Όσο περνάει η ώρα το μυαλό του μπερδεύεται όλο και πιο πολύ. Προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του οτι το ελέγχει. Το παιχνίδι όμως είναι χαμένο απ’ τη στιγμή που φοβήθηκε. Το ήξερε. Δεν ήταν πρωτάρης άλλωστε. Έπρεπε να ήταν πιο ψύχραιμος από την αρχή, δεν έπρεπε να μείνει μόνος. Τώρα είναι αργά, το κορμί του τρέμει από τον φόβο. Συνεχίζει να τριγυρνά άσκοπα μέσα στη πόλη...Πρέπει να ξεφύγει...Η μάσκα τον ενοχλεί...Δεν μπορεί να καταλάβει πως βρέθηκε στο πρόσωπό του...Δεν μπορεί να δει καλά το δρόμο...Προσπαθεί να τη βγάλει αλλά δεν μπορεί...Όσο περνάει η ώρα βλέπει όλο και λιγότερα αλλά δεν μπορεί να σταματήσει...Όλος ο δρόμος μια μικρή κουκίδα μπροστά του...Παλεύει να βγάλει τη μάσκα με όλες του τις δυνάμεις...Κλείνει τα μάτια...

Ανοίγει τα μάτια του την επόμενη μέρα και βλέπει πολύ κόσμο γύρω του. Πονάει...Του λένε οτι είναι στο νοσοκομείο, αλλά δεν δίνει σημασία...Βλέπει πάλι τους φίλους του. Τους μιλάει και αυτοί απαντούν. Είναι πράγματι εκεί, δίπλα του.

Ευτυχώς...

Η ιδέα για κάμπινγκ στη γνωστή κοντινή παραλία ήταν ότι χρειαζόμουν αυτόν τον καιρό. Σκηνή, ένα sleeping bag, πολύ αλκοόλ, διάφορα σκατά και δυο καλοί φίλοι για παρέα. Τα διάφορα σκατά είναι αυτά απ’ τα οποία προσπαθώ να κρυφτώ εδώ και καιρό και η αλήθεια είναι ότι τα έχω καταφέρει. Το τίμημα βέβαια είναι ότι έχω απομακρυνθεί από κάποια πρόσωπα που μας δένουν πολλά.

Νύχτα μπροστά στη θάλασσα, με τη φωτιά να καίει, η μουσική να παίζει και εμείς χεσμένοι να γελάμε χωρίς λόγο. Όσο περνάει η ώρα τα λόγια και τα γέλια λιγοστεύουν. Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα...Γνωρίζουμε τόσο καλά ο ένας τον άλλον άλλωστε... Αλκοόλ και σκατά κάνουν πάρτυ στις φλέβες και στο μυαλό μας. Η φωτιά παίζει περίεργα παιχνίδια...Το μυαλό ταξιδεύει και δημιουργεί κόσμους διαφορετικούς...

Το ελεύθερο κάμπινγκ ήταν πάντα αδυναμία μου. Ειδικά αυτόν τον καιρό που δεν το αποφασίζουν πολλοί. Στο ίδιο σημείο καλοκαίρι θα πήξεις στις ψωλοπαρέες με τα μπιτάκια, τα τάβλι, τραπεζάκια, καρεκλάκια, θερμό και δεν ξέρω τι σκατά άλλο, που το μόνο που γουστάρουν είναι να εκτονωθούν με καφριλίκια μετά το τέλος της εξεταστικής. Τώρα υπήρχαν άλλες δυο παρέες στο δάσος (πάνω απ’ την παραλία) που το μόνο που γούσταραν ήταν να περάσουν λίγες μέρες χύμα. Χωρίς μαλακίες και φωνές. Άραγμα γύρω απ’ τη φωτιά το βράδυ και τραγούδι, καφεδάκι και χαλαρή κουβέντα την ημέρα. Έγιναν και κάποιες βουτιές μόλις φτάσαμε τις οποίες μετανιώσαμε αμέσως και έτσι δεν επαναλάβαμε το εγχείρημα.

Το σημαντικό είναι ότι βρέθηκα πάλι με ανθρώπους που θεωρώ δικούς μου. Βέβαια είναι αλήθεια ότι «μπλέξαμε», όπως συνηθίζαμε να λέμε, αλλά έχει και αυτό τη γλύκα του. Όποιος έχει κάτσει να χαζέψει τη θάλασσα χεσμένος ξέρει τι εννοώ...

Στο ίδιο παγκάκι όπως κάθε βράδυ κοιτάει τη θάλασσα.Ανάβει ένα τσιγάρο και το μυαλό του τρέχει στο παρελθόν.Σε όλα αυτά που έζησε,σε όλα αυτά που είχε.Πόσο μακρινά του φαίνονται όλα αυτά...Σαν να μην τα έζησε αυτός, σαν να τα διάβασε ή να τα άκουσε κάπου.

Οι αναμνήσεις του είναι το μοναδικό του στήριγμα.Το μοναδικό του κίνητρο να συνεχίσει να ζει.Θυμάται εκείνη και βουρκώνει.Εκείνη που ήταν όλη του η ζωή.Την θυμάται να κάθεται απέναντί του και να τον κοιτάζει με λατρεία,χωρίς να λέει κουβέντα.Την αγαπούσε με όλη του τη ψυχή αλλά ποτέ δεν της το είπε.Πόσο μετανιώνει γι’αυτό... Ήταν πάντα σκληρός και απρόσιτος με όλους.Δεν άνοιγε τη ψυχή του σε κανέναν.Μόνο εκείνη μπορούσε να δει αυτά που είχε κρυμμένα μέσα του.Ήταν συνέχεια δίπλα του και ανεχόταν όλες του τις ιδιοτροπίες.Αυτό τον έκανε να την αγαπά κάθε μέρα και πιο πολύ.Όμως ποτέ δεν βρήκε τη δύναμη να ξεγυμνώσει τη ψυχή του μπροστά της.Σκέφτεται πόσο δειλός ήταν και τον πιάνει απόγνωση.

Τώρα τίποτα δεν είναι όπως τότε.Εκείνη δεν είναι πια κοντά του.Ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι πριν χρόνια.Γι’αυτόν όμως είναι σαν να μην έχει περάσει μια μέρα.Ήξερε οτι το σβήσιμο του πόνου δεν θα είναι εύκολη υπόθεση όμως τώρα μετά από τόσα χρόνια τίποτα δεν έχει αλλάξει.Ο ίδιος πόνος,το ίδιο κενό μέσα του.

Αρχίζει να ξημερώνει.Σκέφτεται την επιστροφή για άλλη μια νύχτα στο άδειο σπίτι και η καρδιά του παγώνει.Καλύτερα να περιμένει να ξημερώσει για τα καλά.Σηκώνεται απ’ το παγκάκι και περπατά δίπλα στη θάλασσα.Βλέπει την αντανάκλαση του προσώπου του στο νερό και παραξενεύεται.Έχει αλλάξει...Τα χρόνια έχουν περάσει και έχουν αφήσει τα σημάδια τους.Έχουν περάσει σαράντα χρόνια από εκείνη τη νύχτα.Από σήμερα κάθε μέρα που περνάει θα τον φέρνει πιο κοντά της...

Χαμογελάει αμήχανα, βλαστημάει και συνεχίζει...


Μια ιστορία με τις λέξεις επιστροφή,αντανάκλαση,τρέχω,λατρεία,σβήσιμο μετά από πρόταση της vampiria.
Εγώ με τη σειρά μου δίνω τις λέξεις οινόπνευμα,μοναξιά,κόσμος,απογοήτευση,ελπίδα και αν θέλουν όσοι διαβάσουν αυτό το post(όχι το προηγούμενο ή το επόμενο) ας γράψουν μια ιστορία.

Θολό τοπίο...Περπατάω στους άδειους δρόμους.Πόσο μου αρέσει να το κάνω αυτό!!!Μοναδική παρέα το τσιγάρο και οι σκέψεις μου.Απολαμβάνω τη μοναξιά.Τη μοναξιά που επέλεξα.Δεν γουστάρω πολλούς ανθρώπους γύρω μου.Δεν γουστάρω να ακούω παράπονα,γκρίνιες,φανταστικές ιστορίες και απωθημένα.Δεν γουστάρω να προσπαθήσω να καταλάβω κανέναν και δεν γουστάρω κανένας να προσπαθήσει να καταλάβει εμένα.Μίζεροι άνθρωποι παγιδευμένοι στις φοβίες τους.Εγώ θα φύγω μακριά τους.Δεν θα γίνω σαν και αυτούς.
Δυο μέρες χωρίς ξύδια.Σήμερα αποφάσισα πάλι να μείνω μέσα.Δεν άντεξα άλλο.Χορταίνω οινόπνευμα και πάλι.Δεν θυμάμαι πόσο καιρό είχα να μείνω άπιωτος ολόκληρη μέρα. Εξάρτηση?Δεν ξέρω αλλά η αλήθεια είναι οτι αυτή η φάση άρχισε να με ψιλοτρομάζει...
Έχω και άλλα να πω αλλά ως συνήθως τέτοιες στιγμές δεν μπορώ να τα βάλω σε μια σειρά.Όλα είναι μπερδεμένα μέσα στο μυαλό μου.Στριμώχνονται σκέψεις και δεν μπορούν να βγούν.Ίσως δεν ήρθε ακόμα η ώρα τους...

Γαμημένο μου ημερολόγιο,
είμαι σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Όπως πολύ καλά ξέρεις από προχτές είμαι χωρίς δουλειά. Λεφτά στην άκρη δεν υπάρχουν, για ευνόητους λόγους, οπότε πρέπει κάτι να γίνει. Χρειάζομαι δουλειά επειγόντως αλλιώς θα καταφύγω στις Μεγάλες Δυνάμεις (βλ. γονείς), πράγμα καθόλου ευχάριστο αφού και αυτοί δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση. Τόσα χρόνια πάντα κάτι βρισκόταν, δεν μπορεί τώρα να ξεμείνουμε, έτσι δεν είναι?

.........

Γιατί δεν απαντάς γαμημένο?

.........

Μια λύση δεν μου έχεις δώσει ποτέ. Μια ζωή ακούς αλλά δεν λες τίποτα. Μου φαίνεται ότι μάλλον άχρηστο είσαι. Εγώ σου λέω ότι μαλακία κάνω και εσύ κάθεσαι και με κοιτάς χωρίς να πεις κουβέντα.

.........

Πες κάτι γαμώ το θεό σου. Πες κάτι, οτιδήποτε, γιατί μα το άγιο Φούφουτο θα σε σκίσω και θα σε πετάξω στο τζάκι.

.........

Δεν έχω τζάκι? Θα βρω τζάκι ρε γαμημένο, θα σε κάνω κομματάκια και θα σε κάψω.

.........

Νομίζεις οτι κάνω πλάκα? Οτι δεν θα τολμήσω να το κάνω?

.........

Γέλα γαμημένο...Θα σου έρθει από εκεί που δεν το περιμένεις. Δεν θα σε προειδοποιήσω ξανά, στο λέω. Κάποιο βράδυ που θα γυρίσω με τα μάτια ανάποδα θα καταλάβεις μέχρι πού μπορώ να φτάσω.

.........

Τι έγινε? Χεστήκαμε? Τώρα θέλεις να μιλήσεις, έτσι? Για λέγε να δούμε.

.........

Ζιγκολό? Μια φορά είπες μια ιδέα και ήταν μαλακία. Δεν την κόβω καλύτερα να την πετάξω στα σκυλιά να τη φάνε?

.........

Τι γιατί ρε γαμημένο? Δεν γουστάρω να παλεύω με τις πατσές της κάθε κωλόγριας. Άσε που τώρα τελευταία έχω κάνει και μια μικρή ξυδόμπακα και χάλασε η αρχαιοελληνική κορμοστασιά μου, οπότε μάλλον δεν θα δω προκοπή.

.........

Να δώσω κώλο? Ε όχι ρε γαμημένο να φτάσω μέχρι εκεί. Δεν έχω απελπιστεί και τόσο. Το ενδεχόμενο να βρω μια κανονική δουλειά δεν περνάει απ’ το μυαλό σου? Ποιο μυαλό σου δηλαδή...ένα ημερολόγιο είσαι.

.........

Μάλλον παίζεις με τον πόνο μου. Εγώ σου λέω το πρόβλημά μου και εσύ κάνεις πλάκα.

.........

Παράτα το γαμημένο, δεν κάνεις για συμβουλές. Είσαι φτιαγμένο μόνο για να ακούς.Αν περιμένω από εσένα με βλέπω έξω από καμιά εκκλησία να ζητιανεύω και όπως ξέρεις από τους θεοσεβούμενους μάλλον αρχίδια θα πάρω. Θα τη βρω την άκρη ρε γαμημένο μόνος μου και τότε θα μου τα κλάσεις κανονικά. Τότε θα με παρακαλάς να σου πω μια κουβέντα αλλά εγώ δεν θα σου δίνω σημασία.

.........

Δεν θέλω ν’ ακούσω κουβέντα!!!

.........

Όχι, να μην πεις τίποτα!!! Γαμημένο...

«Σήμερα η μέρα ήτανε μουνί», που έλεγε και ένα τραγούδι κάποτε. Τα χθεσινά ξύδια μάλλον δεν ήταν και ότι καλύτερο. Πρωινό ξύπνημα με απίστευτο πονοκέφαλο, βροχή και το γαμημένο μηχάνημα να μην παίρνει μπροστά με τίποτα. Μετά από πολλή προσπάθεια και τα απαραίτητα χριστοκάντηλα μου έκανε τη χάρη αλλά, επειδή η καντεμιά αν σε πιάσει δεν σε αφήνει με τίποτα πριν σε γονατίσει, ξεκινώντας βλέπω ότι κάτι δεν πάει καλά. Κατεβαίνω και βλέπω το λάστιχο κλαταρισμένο και φυσικά η βροχή απτόητη. Όταν με τα πολλά κατάφερα να πάω στη δουλειά, εκνευρισμένος απίστευτα και βρεγμένος μέχρι τα σώβρακα, πέφτω πάνω στο μαλάκα (βλ. αφεντικό) και μου αρχίζει τις ψαλμωδίες για την καθυστέρηση. Σκέφτομαι να του εξηγήσω τι ακριβώς έγινε αλλά δεν έχω όρεξη για κουβέντες και απλά τον αγνοώ. Αυτό μάλλον του έκατσε στραβά και με παίρνει από πίσω (μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό) και συνεχίζει να λέει κάτι για τις δουλειές που δεν πάνε καλά και για τον κόσμο που δεν έχει δουλειά. Καταλαβαίνω το υπονοούμενο αλλά τον γράφω κανονικά και δεν του απαντάω και πάλι. Εκεί η πίεσή του πρέπει να χτύπησε κόκκινο και μου λέει ότι «με αυτήν τη συμπεριφορά η συνεργασία μας μάλλον δεν θα συνεχιστεί». Σκέφτηκα να του πω ότι τον έχω χεσμένο και αυτόν και τη συνεργασία μας αλλά προτίμησα απλά να πάρω το μπουφάν απ’ την κρεμάστρα και να φύγω χωρίς να του πω και πάλι κουβέντα.
Καιρό τώρα έλεγα να φύγω από εκεί οπότε μάλλον μικρό το κακό. Από αύριο ψάξιμο λοιπόν και βλέπουμε. Άκου συνεργασία...

Θάλασσα βαθειά είναι η ψυχή μου
και εγώ απλά ακολουθώ.
Κύματα ψηλά μες το μυαλό μου
δεν μπορώ παρά να υποταχθώ.

Χίλιοι πελάτες και ένας ακόμα
απ’ το μπουρδέλο μου περνούν.
Ποια αναζήτηση βαστάει χρόνια;
τι ψάχνουν άραγε να βρουν;

Τι είναι αυτό που με πονάει;
που μου ζητάει λυτρωμό;
Αλκοόλ στις φλέβες μου κυλάει
δεν ξέρω πλέον που θα βγώ.

Όλο το βράδυ σιγοτραγούδαγε χαμογελώντας.Η ζωή είναι μικρή.Από εδώ και πέρα δεν θα λογαριάσω κόστος.



"Θέλω σήμερα παιχνίδι με το Χάρο
στο καζίνο της καρδιάς σου να ρεστάρω
να ενωθώ μ'όλης της γης τα κατακάθια
να γευτώ όλα τα ρόδα και τ'αγκάθια"

Γύρισε στο σπίτι του, έβαλε ένα ακόμα ποτό και άναψε ένα ακόμα τσιγάρο.

Μόνος...όπως κάθε βράδυ.
Μεθυσμένος...όπως κάθε βράδυ.
Με ένα παράξενο κόμπο στο στήθος του...όπως κάθε βράδυ.
Κάτι λείπει...όπως κάθε βράδυ.

Το μυαλό του θολώνει.
Σφίγγει τα χέρια του.
Θέλει να τα σπάσει όλα γύρω του.
Να τα γαμήσει όλα.
Να μην αφήσει όρθιο τίποτα και κανέναν.

Δεν μπορεί να καταλάβει τι είναι αυτό που λείπει απ’ τη ζωή του, τι είναι αυτό που δεν τον αφήνει να κλείσει τα μάτια του πριν ξημερώσει. Κοιμάται μόνο όταν τα μάτια του δεν μπορούν να κρατηθούν ανοιχτά. Δουλειά, ξύδια και λίγες ώρες ύπνου. Το μυαλό του ταξιδεύει συνεχώς. Όσο θυμάται τον εαυτό του ονειρεύεται. Ονειρεύεται μέρη μακρινά, κόσμους καινούργιους, ανθρώπους αληθινούς, διαφορετικούς απ’ αυτούς που βρίσκονται γύρω του.

Μακριά από τις φρίκες που έζησε.

Κάτι λείπει, αλλά κάποια στιγμή θα το βρει. Δεν μπορεί να ζήσει τη ζωή του με αυτόν τον κόμπο στο στήθος του, δεν θα το επιτρέψει.

Το πιστεύει...
Θέλει να το πιστέψει...
Πρέπει...

Μετά την αρκετά μαζική πορεία της περασμένης Πέμπτης και τα όσα γνωστά και άθλια ακολούθησαν, κάνοντας μια «βόλτα» σε διάφορα blogs, είμαι ακόμα καινούργιος και δεν έχω γνωρίσει πολλούς, διαπίστωσα με κάποια ανακούφιση οτι είναι πολλοί αυτοί που βλέπουν την πραγματικότητα στο Ελλαδιστάν του σήμερα.. Την αλόγιστη χρήση βίας, την πρωτοφανή καταστολή εναντίον των διαδηλωτών, τις μαζικές συλλήψεις μέσα από τα μπλοκ των φοιτητών, την πεντακάθαρη προσπάθεια των αστυνομικών, οι οποίοι βέβαια εκτελούν συγκεκριμένες εντολές, να διαλύσουν και να τρομοκρατήσουν τους διαδηλωτές.
Πολλοί είναι αυτοί που προτρέπουν, έχοντας προφανώς αγανακτήσει με τα επεισόδια και τον ανελέητο ξυλοδαρμό των φοιτητών από τους μπάτσους, τους φοιτητές να δημιουργήσουν ομάδες με ανάλογο εξοπλισμό ώστε να αντιμετωπίσουν τους αντιεξουσιαστές και να μην τους επιτρέψουν να πλησιάσουν τα μπλοκ τους. Πολλά σχόλια βέβαια ήταν αρκετά ακραία αλλά σίγουρα πηγάζουν από τις εικόνες που όλοι είδαμε όλες αυτές τις ημέρες. Εγώ αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι φοιτητές δεν είναι μπάτσοι. Είναι κλισέ, αλλά έτσι είναι. Οι φοιτητές και όποιος άλλος συμμετέχει, κατεβαίνουν στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούν, να αποδοκιμάσουν, να δηλώσουν την αντίθεσή τους, όχι μόνο στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο αλλά στην γενικότερη πολιτική και κοινωνική κατάσταση που επικρατεί. Είναι, είμαστε, άνθρωποι εναντίον της οποιασδήποτε μορφής βίας. Δεν κατεβαίνουν στους δρόμους για να παίξουν ξύλο με κάποιους που έχουν επιλέξει μια διαφορετική μορφή πάλης, η οποία βέβαια στρέφεται εναντίον μας και με την οποία, οι περισσότεροι τουλάχιστον, δεν συμφωνούν. Το οτι η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται και «πατάει» πάνω στα επεισόδια και στις ακραίες συμπεριφορές ορισμένων, για να πνίξει την όποια φωνή προσπαθεί να ακουστεί, δεν σημαίνει οτι οι φοιτητές πρέπει να μετατραπούν σε μπάτσους. Είναι ένας λόγος παραπάνω για τους φοιτητές να διαμαρτυρηθούν και να δείξουν την αντίθεσή τους σε αυτές τις χουντικές πρακτικές, όπως τις κατηγορίες για διατάραξη κοινής ειρήνης.
Η κατάσταση έχει πλέον ξεφύγει, η τελευταία πορεία ήταν ενδεικτική της φασιστικής νοοτροπίας που επικρατεί στην σημερινή κυβέρνηση, προφανώς και στην χθεσινή και δυστυχώς όπως φαίνεται και στην αυριανή. Για όλο αυτό το σκηνικό ευθύνη έχουμε αποκλειστικά εμείς, οι πολίτες αυτής της χώρας. Η ώρα της κάλπης πλησιάζει και όσο εμείς συνεχίζουμε να κάνουμε αυτές τις επιλογές θα έχουμε και την ανάλογη αντιμετώπιση. Επιτέλους ας ξυπνήσουν όλοι και ας επιλέξουν κάτι διαφορετικό.